Χρόνια και χρόνια εξέλιξης της επιστήμης της διατροφής και της υγείας και ακόμα σήμερα, προσπαθούμε να βρούμε την ιδανική δίαιτα, το ιδανικό χάπι, την ιδανική τροφή, την ιδανική επέμβαση- τον ιδανικό τρόπο να χάσουμε κιλά και να φτιάξουμε τη σχέση μας με τη διατροφή μας. Ενώ, παράλληλα, πλήθος κόσμου υποφέρει από υπερφαγίες και άλλες συμπεριφορές που δημιουργούνται από μία διαταραγμένη σχέση με την τροφή.
Πως φτάσαμε και το φαγητό έγινε τόσο μεγάλο πρόβλημα; Πως σήμερα η τροφή μας κάνει να υποφέρουμε ή προκαλεί ακόμα και θλίψη; Ποιά είναι τελικά η ιδανική διατροφή και ποιος είναι ο ”φταίχτης” για τη σχέση που έχουμε με την τροφή;
Αποφασίσαμε, αρχικά, ότι το πρόβλημα είναι στις τροφές, οπότε χρησιμοποιήσαμε ανά τα χρόνια διάφορες χημικές τεχνολογίες για να μειώσουμε από το φαγητό θερμίδες, αφαιρώντας το λίπος και αντικαταθιστώντας συστατικά των τροφών με διάφορα τεχνητά συστατικά.
Το φαγητό είναι φαγητό. Δεν είναι ούτε καλό ούτε κακό.
Μετά, αποφασίσαμε ότι το πρόβλημα είναι τα λιποκύτταρά μας- και αρχίσαμε τις παρεμβάσεις σε αυτά (βλέπε, λιποαναρρόφηση). Αλλά, τα λιποκύτταρα στο σώμα μας, προσπαθούν απλά να κάνουν τη δουλειά τους: να αποθηκεύσουν ενέργεια, για να μας προστατεύσουν από πιθανό λιμό, καθότι για το περισσότερο καιρό που ζούμε ως είδος στον πλανήτη, ο λιμός ήταν μόνο ένας παγετός ή μία ξηρασία μακριά. Τα λιποκύτταρα, λοιπόν, υπάρχουν μόνο για να μας βοηθήσουν να επιβιώσουμε, και δεν αποτελούν σε καμία περίπτωση το ‘’πρόβλημα’’.
Στη συνέχεια, αποφασίσαμε ότι το πρόβλημα είναι το γαστρεντερικό μας σύστημα, κι έτσι ξεκίνησε η περίοδος των επεμβατικών μεθόδων στο στομάχι και το έντερο (χειρουργικό μανίκι, δαχτύλιος κλπ). Όμως, όπως και το λίπος, έτσι και το γαστρεντερικό μας σύστημα, πασχίζει απλά να κάνει τη δουλειά του: τη διάσπαση των τροφών, την απορρόφηση θρεπτικών συστατικών, και την αποβολή των περιττών ουσιών.
Άρα;
Λοιπόν, το πρόβλημα μάλλον δεν είναι ούτε η ίδια η τροφή ούτε και το σώμα μας. Το ‘’πρόβλημα’’ βρίσκεται στο μυαλό μας. Και, καλύτερα, στην έλλειψη συνείδησης και αντίληψης των μηνυμάτων που φτάνουν στο μυαλό από το σώμα, τα κύτταρα και την καρδιά μας.
Και εδώ έρχεται να δώσει την απάντηση αυτό που ονομάζουμε ενσυνείδητη διατροφή. Η ενσυνείδητη διατροφή μας βοηθά να μάθουμε να ακούμε ξανά τι μας ‘’λέει’’ το σώμα μας, για την πείνα, τον κορεσμό και την απόλαυση της τροφής. Μας βοηθά να αντιληφθούμε από που προέρχεται η πείνα μας (ναι, κι όμως προέρχεται από περισσότερα σημεία από το στομάχι), δηλαδή από το σώμα, την καρδιά ή το μυαλό μας. Και τελικά, να αποφασίσουμε με ποιόν τρόπο και με τι ποσότητες θα ικανοποιηθεί η πείνα αυτή.
Αν παρακολουθήσουμε ένα μωρό να τρώει, θα παρατηρήσουμε ότι συμβαίνει κάτι που οι περισσότεροι από εμάς, στο πέρασμα των χρόνων, ‘’ξεχάσαμε’’ πως κάνουμε: όταν το μωρό χορτάσει, όσο κι αν έχει ακόμα το μπιμπερό, θα σταματήσει απλά να τρώει. Πιέσουμε δεν πιέσουμε, δεν πρόκειται να καταναλώσει ούτε γουλιά παραπάνω. Αντίστοιχα, κανένα μωρό δε θα ζητήσει φαγητό επειδή βαριέται ή στεναχωριέται- απλά, επειδή πεινάει.
Είναι, λοιπόν, κάτι που μάλλον βρίσκεται στο DNA μας, και με το πέρασμα των χρόνων, τα διάφορα ερεθίσματα που δεχτήκαμε γύρω από την τροφή δημιούργησαν μία διαφορετική σχέση, μία σχέση μάλλον προβληματική, με το φαγητό.
Η ενσυνείδητη διατροφή έρχεται να μας ξανα-μάθει όλα αυτά που έχουμε ξεχάσει ως προς το τι είναι τροφή, κορεσμός και απόλαυση. Έγκειται στο να δείχνουμε την αμέριστη προσοχή και συγκέντρωσή μας στο κάθε γεύμα, και να βιώνουμε τη διαδικασία μέσα και έξω από το σώμα, δίνοντας προσοχή στα χρώματα, τις υφές, τις γεύσεις, τις θερμοκρασίες, ακόμα και τους ήχους που έχει το φαγητό. Ακόμα, στο να μπορούμε να αντιληφθούμε τι συμβαίνει στο σώμα μας: πώς είναι το αίσθημα της οργανικής πείνας για το στομάχι; Πότε αρχίζει η ικανοποίηση και ο κορεσμός;
Φυσικά, ο εγκέφαλος δε μένει έξω από αυτή τη διαδικασία. Ακριβώς επειδή το πρόβλημα δεν είναι ούτε το σώμα μας ούτε οι τροφές, αλλά ο τρόπος που μάθαμε να καταναλώνουμε το φαγητό, βιαστικά, μπροστά στην τηλεόραση, χωρίς συνείδηση του ‘’τώρα τρώω κάποιο γεύμα’’, με την ενσυνείδητη διατροφή ο στόχος είναι να μπορούμε να παρακολουθήσουμε τη σκέψη μας και τις παρορμήσεις του εγκεφάλου μας, χωρίς κριτική ή επικριτικότητα. Παρακολουθούμε πότε το μυαλό απορροφάται σε κάτι έξω από το γεύμα μας ή πως, μετά από μερικές μπουκιές, έχουμε την παρόρμηση να ανοίξουμε την τηλεόραση, να χαζέψουμε ένα βιβλίο ή να πιάσουμε το κινητό μας- και απλά, παρατηρώντας αυτές τις παρορμήσεις, να επιστρέψουμε στη διαδικασία το φαγητού.
Τέλος, παρατηρούμε τα συναισθήματα και τη διάθεσή μας, όπως το φαγητό επιδρά σε αυτά, και σιγά-σιγά, μπορούμε να επανοικειοποιηθούμε την αποσύνδεση του συναισθήματος (άγχος, στεναχώρια, θλίψη, ανία κλπ) από το φαγητό.
Η εξοικείωση με την ενσυνείδητη διατροφή, δεν είναι σίγουρα μία διαδικασία που συμβαίνει από τη μία μέρα στην άλλη. Ξεκινάμε απλά, με μικρές αλλαγές στη συμπεριφορά γύρω από το φαγητό και προσπαθούμε να παρατηρούμε όσα συμβαίνουν. Δεν ξεχνάμε ότι πρόκειται για πληροφορίες και συμπεριφορές που χρόνια μιμούμαστε και κάνουμε πράξη, ισχυρά καταγεγραμμένες μέσα μας. Θέλει χρόνο, αλλά το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν είναι κάτι ”ξένο” για τα σώματα και τα μυαλά μας- άρα δεν είναι κάτι ακατόρθωτο.
Έλα να γνωρίσουμε μαζί τις αρχές της ενσυνείδητης διατροφής, μέσα από ασκήσεις και θεωρία, στο Εργαστήρι Διατροφικής Αυτογνωσίας, που διοργανώνουμε τη φετινή χρονιά. Η έναρξη είναι στις 21/10, ενώ περισσότερες πληροφορίες και ενημερώσεις, μπορείς να βρεις στη σελίδα του event στο facebook.
