Γιατί έχουμε πάντα χώρο για γλυκό;

No Comments

Γιατί έχουμε πάντα χώρο για γλυκό;

Το έχουμε ζήσει όλοι: σε ένα εορταστικό τραπέζι ή στην καλοκαιρινή ταβέρνα, μετά από μια μεγάλη κατανάλωση φαγητού, να νιώθουμε ότι δε μπορούμε να κατεβάσουμε ούτε μία παραπάνω μπουκιά. Μέχρι τη στιγμή που θα έρθει το επιδόρπιο: τότε, ξαφνικά, «βρίσκεται χώρος» και, τελικά, φαίνεται ότι μπορούμε να φάμε λιγάκι, έως και πολύ, παραπάνω.

Ένα πολύ ενδιαφέρον βίντεο του καναλιού vox, ερευνά και εξηγεί με απλά λόγια αυτό το φαινόμενο.

Αυτή η ‘μαγική’ ικανότητά μας να κάνουμε χώρο στο στομάχι μας όταν θα έρθει το γλυκό, είναι στην πραγματικότητα ένα εξελικτικό πλεονέκτημα, που βοήθησε το είδος μας να επιβιώσει, και χρησιμεύει μέχρι σήμερα στο να μένουμε υγιείς.

Τα διαφορετικά φαγητά μας προμηθεύουν με διαφορετικά θρεπτικά συστατικά, τα οποία βοηθούν το σώμα μας, καθένα με το δικό του τρόπο, να λειτουργεί φυσιολογικά. Έτσι, όταν έχουμε -και καταναλώνουμε- συγκεκριμένες τροφές μπροστά μας, κάποια στιγμή ο εγκέφαλος μας δίνει το μήνυμα του κορεσμού- ακόμα κι αν στην πραγματικότητα το στομάχι μας έχει ακόμη χώρο για τροφή. Χάνουμε, ύπο μία έννοια, το ενδιαφέρον μας για τις τροφές αυτές που έχουμε ήδη καταναλώσει. Ο σκοπός αυτού; Η πολυπόθητη ποικιλία στην τροφή που, ως παμφάγα, χρειαζόμαστε. Αυτό που φάγαμε έχει συγκεκριμένα θρεπτικά συστατικά, από τα οποία είμαστε επί του παρόντος καλυμμένοι. Το σώμα μας δεν χρειάζεται άλλο απόθεμα από αυτά, τουλάχιστον για την ώρα.

Όταν, όμως, έρχεται μπροστά μας το επιδόρπιο, ακόμα κι αν είναι απλά φρούτα, φαίνεται ότι αποκτάμε εκ νέου ενδιαφέρον στην τροφή, και μπορούμε να καταναλώσουμε ακόμη και ίση ή και παραπάνω ποσότητα με αυτήν που ήδη έχουμε καταναλώσει, ανεξαρτήτως του πόσο χορτάτοι νιώθαμε πριν.

Το φαινόμενο αυτό ονομάζεται από τους επιστήμονες sensory specific satiety- κάτι σαν ”κορεσμός από συγκεκριμένες γεύσεις”- και παρουσιάζεται πολύ επεξηγηματικά στο πείραμα που διεξήγαν οι συντελεστές του καναλιού vox: Όταν δόθηκε σε ένα αριθμό ατόμων ως πρώτο πιάτο μακαρόνια με τυρί, ακολουθούμενο από το ίδιο ακριβώς γεύμα ως δεύτερο πιάτο, η πλειονότητα των συμμετεχόντων έχασε το ενδιαφέρον της για το γεύμα αυτό αμέσως μετά την κατανάλωση του πρώτου πιάτου. Όταν, όμως, ως δεύτερο πιάτο ακολουθούσε το εντελώς διαφορετικό στη γεύση μας, παγωτό, φαίνεται ότι το ενδιαφέρον των συμμετεχόντων να το καταναλώσουν παρέμεινε στα ίδια επίπεδα μέχρι και τη λήξη του δεύτερου πιάτου. Έχει πολύ ενδιαφέρον, μάλιστα, το πως μοιάζει σαν να διαμορφώθηκε ανάλογα η αίσθηση του κορεσμού τους.

Αυτό εξηγεί, ακόμα, το γιατί καταναλώνουμε περισσότερο φαγητό σε περιπτώσεις που έχουμε μπροστά μας μεγάλη ποικιλία τροφών, ή, το γιατί θα καταναλώσουμε περισσότερο παγωτό αν έχουμε παραπάνω από μία γεύση στο πιάτο μας, ή περισσότερες πατάτες εάν τις συνοδεύουμε από κάποια σως ή σάλτσα, παρά αν τις καταναλώσουμε σκέτες.

Σήμερα, όπου η αφθονία της τροφής και η ποικιλία είναι σχεδόν δεδομένα στο δυτικό κόσμο, αυτός ο μηχανισμός μπορεί εύκολα να οδηγήσει στο να νιώσουμε δυσφορία, καθώς μπορεί να καταναλώσουμε μεγάλες ποσότητες τροφής που το στομάχι μας καταλήγει να δυσκολεύεται να διαχειριστεί. Σε εποχές, όμως, που οι διαφορετικές τροφές ήταν δυσεύρετες και το φαγητό λιγότερο σίγουρο, εξασφάλισε ότι ο άνθρωπος θα κατανάλωνε την ποικιλία τροφών που χρειάζεται το σώμα για να επιβιώσει, και, μάλιστα, όταν αυτές θα ήταν διαθέσιμες, σε αφθονία.

Το βίντεο του VOX:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.