Τα δικά μου Χριστούγεννα εν έτει 2019
Επιστρέφοντας από τις διακοπές των Χριστουγέννων, συζητώ με τους πελάτες μου πως ήταν διατροφικά η περίοδος των γιορτών. Όχι για να μετρήσουμε πόσους κουραμπιέδες έφαγαν, αλλά για να μάθουμε αυτή την περίοδο, τι ήταν αυτό που τους δυσκόλεψε, τι δεν κατάφεραν να διαχειριστούν, τι θα ήθελαν να κάνουν διαφορετικά.
Όλοι βίωσαν αλλαγές συγκριτικά με παλαιότερα χρόνια. Μία συζήτηση όμως ήταν τόσο περιγραφική και είχε τόσο ενθουσιασμό που καταλήξαμε ότι θα ήταν χρήσιμο να μοιραστεί και με άλλους αυτή η οπτική. Έτσι, ζήτησα από την πελάτισσα μου να καταγράψει την εμπειρία της από τα φετινά Χριστούγεννα. Μου έστειλε με μεγάλη χαρά, το κείμενο που ακολουθεί.
“Τα Χριστούγεννα για εμένα είναι γεμάτα αρώματα, χρώματα, αγαπημένους ανθρώπους, αμέτρητες γεύσεις αλλά και άπειρο άγχος να διατηρήσω μια ισορροπημένη διατροφή και να νικήσω τον κακό «αχόρταγο» εαυτό μου.
Παραμονές των γιορτών στο γραφείο της Δάφνης συζητήσαμε σε βάθος και έφυγα με πολλές ευχές, λίγες και καλές συμβουλές και ένα εκτυπωμένο διατροφικό πλάνο.
Το τελευταίο έμεινε στο συρτάρι-συγνώμη Δάφνη- αλλά με ένα μαγικό τρόπο όλες οι συμβουλές και η εκπαίδευση των προηγούμενων 9 μηνών βιώθηκε σε όλες γιορτινές μέρες.
Στο χριστουγεννιάτικο οικογενειακό τραπέζι υπέροχες λιχουδιές σε ποσότητα «λόχου». Η πρώτη συμβουλή εφαρμόστηκε άμεσα. Εντόπισα τις γευστικές ελλείψεις που ένιωθα και διάλεξα τις γεύσεις που ήθελα στο πιάτο μου, όχι γιατί μπορώ να τις έχω, αλλά γιατί τις χρειάζομαι. Έτσι κατέληξα σε συγκεκριμένες αγαπημένες επιλογές που κάλυψαν την μισή ποσότητα φαγητού.
Η άλλη μισή καλύφθηκε από λαχανικά ακολουθώντας τη δεύτερη σωτήρια συμβουλή. Ισορρόπησαν όλες οι γεύσεις και χόρτασα γρηγορότερα.
Συνέχισα να «ακούω» το σώμα μου και το γεύμα τελείωσε για μένα αμέσως μόλις αισθάνθηκα πληρότητα, αγνοώντας την ποσότητα φαγητού που είχε απομένει στο πιάτο μου.
Και οι προκλήσεις συνεχίστηκαν με αμέτρητα γλυκά σε όλες παραλλαγές. Ήταν ώρα για την επόμενη συμβουλή: άφησα το γλυκό για αργότερα το βράδυ, όταν θα ήμουν σε θέση να το απολαύσω χωρίς να νιώσω βάρος και καούρες.
Η μέρα τελείωσε παίζοντας με το μικρό ανιψάκι μου καθώς τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας αδυνατούσαν κάθε σωματική κίνηση.
Τελικά συνειδητοποίησα ότι τα φετινά Χριστούγεννα δεν νίκησα τον κακό μου εαυτό, αλλά τον αποδέχτηκα και τον κράτησα κάτω από τον δικό μου έλεγχο. Και ήταν το καλύτερο δώρο που θα μπορούσα να ζητήσω!
Σε ευχαριστώ Δάφνη….”
