Το πιο κοινό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι γονείς στη διατροφή των παιδιών τους είναι οι περιορισμένες επιλογές των φαγητών που καταναλώνουν. Λόγω της ηλικίας τους χρειάζεται διαφορετικός χειρισμός και αρκετή προσπάθεια από την πλευρά των γονέων που απαιτεί σταθερότητα και επιμονή. Θυμηθείτε ότι οι αλλαγές θέλουν χρόνο, οπλιστείτε με υπομονή και σε βάθος χρόνου το αποτέλεσμα θα σας ανταμείψει.
1. Σταματήστε να πιστεύετε ότι τα παιδιά σας είναι από τη φύση τους ιδιότροπα. Όταν θεωρείτε μία συμπεριφορά τους ότι «έτσι είναι» αυτό που καταφέρνετε τελικά είναι να πιστέψετε εσείς ότι δεν μπορείτε να κάνετε και πολλά για να τα αλλάξετε.
2. Ξεχάστε όσα σας λέγαν οι γονείς σας. Όλοι μεγαλώσαμε με κανόνες σχετικά το φαγητό, όπως «άδειασε όλο το πιάτο σου, άλλα παιδιά πεινάνε» ή «θα κάτσεις στο τραπέζι μέχρι να το τελειώσεις όλο». Μπορεί να είναι φράσεις που ακούμε μια ζωή από μεγαλύτερους αλλά αυτό δεν τις κάνει απαραίτητα σωστές. Ως γονείς θα λάβετε πολλές και διαφορετικές πληροφορίες για τη διατροφή των παιδιών σας. Επεξεργαστείτε τις, κρίνετε αν είναι πράγματι σωστή η προσέγγιση τους και μετά αποφασίστε ποιες θα χρησιμοποιήσετε. Για παράδειγμα οι σύγχρονες προτάσεις δίνουν έμφαση σε ένα ευχάριστο περιβάλλον φαγητού, παρά στο άδειασμα του πιάτου με οποιονδήποτε τρόπο.
3. Βγάλτε από τα παιδιά την ταμπέλα του «δύσκολου» στο φαγητό. «Ο Γιάννης μου δεν τρώει ποτέ φρούτα» «Η Σοφία μου είναι πολύ δύσκολη, κάθε μεσημέρι γίνεται μάχη για να φάει». Τα παιδιά έχουν τους γονείς για ινδάλματα, είναι αυτοί που τα ξέρουν όλα, ότι πούνε το δέχονται άκριτα σαν τη μόνη αλήθεια. Κάθε χαρακτηρισμός που δίνεται από τους γονείς εσωτερικοποιείται από τα παιδιά, γίνεται η ταυτότητα τους και συμπεριφέρονται με τρόπους για να επιβεβαιώσουν αυτόν τον χαρακτηρισμό. Θυμηθείτε ότι τα παιδιά ακούν και απορροφούν τα πάντα, οπότε να είστε προσεκτικοί στις συζητήσεις σας ακόμα και όταν δεν απευθύνεστε σε αυτά, αλλά είναι παρόντα στον χώρο.
4. Βγείτε από διαμάχες ελέγχου. Πολύ σπάνια το παιδί δεν τρώει γιατί δεν του αρέσει πραγματικά το φαγητό. Από πολύ νωρίς ανακαλύπτει ότι το φαγητό είναι ένα μέσο για να ασκήσει έλεγχο -κάτι που δεν μπορεί να κάνει σε καμία άλλη πλευρά της ζωής του- και να τραβήξει την προσοχή. Είναι μία φυσιολογική και αναμενόμενη διαδικασία στην ανάπτυξη της προσωπικότητας τους. Μία άρνηση να φάει, κάνει τους γονείς να ανησυχούν, να παρακαλάνε, να απειλούν, να προσφέρονται να μαγειρέψουν ξεχωριστό φαγητό. Όλη αυτή η προσοχή που λαμβάνουν είναι που ενισχύει τελικά την κατάσταση αντί να την διορθώνει. Η λύση; Μην μπαίνετε στη «μάχη». Παρατήστε κάθε προσπάθεια να επιβληθείτε στα παιδιά. Αντί αυτού, σταθείτε αδιάφοροι απέναντι στο γεγονός αν θα φάει ή όχι. Χωρίς εντολές, διαταγές, απειλές, τιμωρίες, δωροδοκίες. Αφαιρώντας με αυτόν τον τρόπο την εξουσία που έχει αποκτήσει το παιδί πάνω σας, σταδιακά θα αλλάζει την συμπεριφορά του την ώρα του φαγητού καθώς θα χάσει το ενδιαφέρον να κερδίσει μια «μάχη» που δεν υπάρχει.
5. Συνεχίζετε να προσφέρετε στο παιδί τα φαγητά που δεν τρώει. Η έκθεση σε όλες τις τροφές είναι το πρώτο βήμα για την μετέπειτα αποδοχή τους. Τα παιδιά χρειάζεται να εκτεθούν οπτικά σε ένα τρόφιμο 15-20 φορές πριν αποφασίσουν να το δοκιμάσουν και να γευτούν έστω και μία ελάχιστη ποσότητα 15-20 φορές προτού τους αρέσει τελικά ένα τρόφιμο στο οποίο ήταν αρνητικά πριν. Αυτή η διαδικασία λέγεται νεοφοβία και είναι ο τρόπος ένταξης νέων τροφών στο διαιτολόγιο των παιδιών. Είναι σημαντικό να υπάρχει στο πιάτο τους μία ποσότητα από όλα τα φαγητά, και από αυτά που δεν τρώνε, ακόμα κι αν δεν τα αγγίξουν στην αρχή. Προσφέρετε τους συνεχώς όλα τα τρόφιμα, χωρίς όμως πίεση να τα καταναλώσουν. Αν θέλουν να τα βγάλετε από το πιάτο τους, απλώς θυμίστε τους ότι μπορούν να φάνε μόνο ότι θέλουν. Ναι η ετοιμασία φαγητών που δεν τρώνε είναι κούραση ίσως και σπατάλη, όμως αν πέσετε στην παγίδα να σταματήσετε να τα ετοιμάζετε τότε τους αφαιρείτε κάθε πιθανότητα να τα καταναλώσουν μελλοντικά.
6. Μην χρησιμοποιείτε γλυκά σαν ανταμοιβή. «Αν φας τις φακές σου, μετά θα σου δώσω σοκολάτα». Στην προσπάθεια να πείσουμε το παιδί να φάει, πολλές φορές οι γονείς καταφεύγουν στην χρήση γλυκών σαν ανταμοιβή. Το μήνυμα που λαμβάνει το παιδί υποσυνείδητα είναι το εξής: το κυρίως πιάτο δεν είναι τόσο απολαυστικό, είναι κάτι που χρειάζεται να ανεχτείς ώστε να φας μετά το γλυκό που σου αρέσει. Η πραγματικότητα είναι ότι και τα φαγητά και τα γλυκά είναι νόστιμα, το καθένα με τη δική του γεύση και σε καμία περίπτωση δεν θέλουμε να κάνουμε αρνητικούς συσχετισμούς για τα φαγητά τα οποία είναι αυτά που παρέχουν στο παιδί όλα τα θρεπτικά συστατικά. Δεύτερον, θέλουμε η ώρα του φαγητού να είναι ευχάριστη και οποιαδήποτε τιμωρία (δεν θα φας γλυκό αφού δεν έφαγες το φαγητό σου) θα φέρει κλάματα και εκνευρισμό. Τα γλυκά έχουν τη θέση τους στη διατροφή τους, καταναλώνοντας τα λίγες φορές την εβδομάδα και είναι άσχετα με το αν και πόσο φαγητό έχει καταναλώσει το παιδί.
