Η τελευταία έρευνα της Eurostat για την κατανάλωση φρούτων και λαχανικών, δείχνει ότι μόνο το 7.8% των Ελλήνων προσλαμβάνουν τις προτεινόμενες 5 μερίδες τη μέρα, ενώ το 30,1% δεν τα έχει στη διατροφή του καθημερινά.
Διόλου περίεργο, αν αναλογιστώ την απάντηση που παίρνω όταν ρωτάω τους πελάτες μου αν τρώνε φρούτα: «μόνο αν μου τα καθαρίσουν».
Πως γίνεται και η πλειοψηφία έχει την ίδια απάντηση;
Η εξήγηση πιστεύω ότι βρίσκεται στο πως φροντίζει ο καθένας τον εαυτό του και τι σημαίνει για τον καθένα η υγιεινή διατροφή. Βλέπω γυναίκες που παλεύουν με το βάρος τους, οι οποίες κάνουν πραγματικά έναν αγώνα δρόμου να χωρέσουν μέσα στο 24ωρο τους τη δουλειά, το μαγείρεμα, το σπίτι, τις δραστηριότητες των παιδιών και όλα αυτά συνδυάζοντας τα με το να κάνουν το καλύτερο για τα παιδιά τους.
Οι ίδιες όμως δεν εξοικονομούν χρόνο για τον εαυτό τους. Ενώ ετοιμάζουν ένα θρεπτικό γεύμα για την οικογένεια, πολλές γυναίκες δεν τρώνε από αυτό γιατί όπως λένε: «δεν φτάνει», «εγώ τρώω κάτι στα γρήγορα», «τρώω όρθια, στο πόδι», «δεν προλαβαίνω» δεν, δεν..
Αυτό που συμβαίνει είναι ότι οι ίδιες δεν φροντίζουν τον εαυτό τους όπως φροντίζουν τα παιδιά ή τον σύζυγο. Δίνουν όλη τους την ενέργεια στην οικογένεια, ξεχνώντας ότι και αυτές είναι μέλη της. Κι έτσι, το φαγητό τους μένει πάντα πίσω, μαζί με τις υπόλοιπες ανάγκες τους. Η μαμά/σύζυγος που πάντα δίνει.
Μία συνήθης γνωστική διαστρέβλωση, δυστυχώς ίδιον της ελληνικής οικογένειας, είναι η εξής: Για να είμαι καλή μητέρα, χρειάζεται να δίνω τα πάντα για τα παιδιά μου. Αν εγώ δίνω χρόνο σε μένα τότε τον στερώ από τους άλλους, άρα δεν τους δίνω τα πάντα. Αυτό έρχεται και ταιριάζει με την λανθασμένη αίσθηση που παίρνουμε όταν στερούμε τον εαυτό μας από κάτι, γιατί τότε νιώθουμε ακόμα μεγαλύτερη την προσφορά μας προς τους άλλους.
Έτσι, όταν έρχεται η ώρα να φάει το παιδί το φρούτο του, έχει τη μαμά που τα καθαρίζει ανελλιπώς κάθε απόγευμα – γιατί τα παιδιά πρέπει να τρώνε φρούτα – αλλά η ίδια της δεν τρώει μαζί τους. Όχι γιατί δεν της αρέσουν αλλά γιατί δεν προλαβαίνει, ενώ στην πραγματικότητα δεν χρειάζεται επιπλέον χρόνος να καθαριστεί ένα φρούτο παραπάνω και να καταναλωθεί. Γιατί φροντίζει να τρέφονται σωστά τα παιδιά, χωρίς να σκεφτεί ότι η υγιεινή διατροφή είναι για όλους, ότι χρειάζεται πρώτα να είναι καλά ο φροντιστής για να έχει την δύναμη να φροντίσει τους υπόλοιπους.
Με αυτόν τον τρόπο διαιωνίζεται μία εικόνα κατά την οποία η κατανάλωση φρούτων είναι ένα «πρέπει» κι όχι μια καθημερινή συνήθεια. Χωρίς να υπάρχει η εικόνα των γονέων να τρώνε φρούτα ή ακόμα καλύτερα να τα τρώνε όλοι μαζί, βάζοντας και τα παιδιά να συμμετέχουν στη διαδικασία. Μεγαλώνοντας, εγκαταλείπεται και αυτό το «πρέπει» που δεν έγινε ποτέ συνήθεια, και διαιωνίζεται η εικόνα του γονέα που καθαρίζει φρούτα για τα παιδιά του φροντίζοντας την καλή διατροφή τους. 
