Μπορεί η καθιστική ζωή να μας γερνάει;

No Comments

Μπορεί η καθιστική ζωή να μας γερνάει;

Γνωρίζουμε πόσο σημαντική είναι η σωματική δραστηριότητα για την υγεία. Όμως, πέρα από τα γνωστά οφέλη της άσκησης, μπορεί και η ίδια η καθιστική ζωή να έχει καταστροφικές συνέπειες για το σώμα μας;

Κι όμως, όπως προκύπτει από  την έρευνα που δημοσιεύτηκε στο Αmerican Journal of Epidemiology, φαίνεται ότι η καθιστική ζωή κάνει τα κύτταρα στο σώμα μας να γερνούν γρηγορότερα. Η έρευνα έθεσε στο μικροσκόπιο περίπου 1500 γυναίκες ηλικίας 64-95 ετών, στις οποίες, αφού συμπλήρωσαν κάποια ερωτηματολόγια, τοποθετήθηκε ένας μετρητής που για εφτά ημέρες συνεχόμενα κατέγραφε τις κινήσεις τους κατά τη διάρκεια όλης της ημέρας.

Όπως προέκυψε από την έρευνα, οι γυναίκες που παρέμεναν καθιστές για περισσότερες από 10 ώρες, και διατηρούσαν μία φυσική δραστηριότητα μικρότερη των 40 λεπτών την ημέρα, είχαν κύτταρα που γερνούν γρηγορότερα, σχετικά με τις αυτές που διατηρούν μία λιγότερο καθιστική ζωή.  Η χρονολογική ηλικία των κυττάρων τους δε συμφωνεί, δηλαδή, με τη βιολογική τους ηλικία.

telomeres - nutritionist

Αυτό οφείλεται στα τελομερή, μικροσκοπικά προστατευτικά στις άκρες κάθε αλυσίδας του DNA που προστατεύουν τα χρωμοσώματα από τις φθορές. Καθώς ένα κύτταρο γερνάει, τα τελομερή φυσιολογικά βραχύνουν και ‘ξεφτίζουν’. Όμως αυτή η διαδικασία μπορεί να γίνεται σαφώς ταχύτερα, αφού επηρεάζεται από παράγοντες όπως η παχυσαρκία και το κάπνισμα- και, όπως φαίνεται πλέον, και η καθιστική ζωή.

Ο Aladdin Shadyab, υπεύθυνος της ερευνητικής ομάδας του California San Diego School of Medicine, που διεξήγαγε τη μελέτη, το επιβεβαιώνει: ‘’Φάνηκε ότι γυναίκες που έκαναν μία περισσότερο καθιστική ζωή, δεν είχαν βραχύτερα τελομερή, αν ασκούνταν για τουλάχιστον 30 λεπτά την ημέρα.’’

Ο  Shadyab λέει ότι οι μελλοντικές έρευνες θα εξετάσουν κατά πόσο η άσκηση σχετίζεται με το μήκος των τελομερών και στο νεότερο πληθυσμό. Το μόνο σίγουρο, όμως, είναι ότι η καθιστική ζωή που κάνουμε στην εποχή μας, δεν είναι ‘φυσική’ για το σώμα μας. Η δραστηριότητα θα πρέπει να είναι μέρος της ζωής μας όσο μεγαλώνουμε, ακόμα και στα 80 μας χρόνια.