Περί μελομακάρονου

No Comments

Περί μελομακάρονου

 

Κάθε χρόνο, κάπου στα μέσα Νοέμβρη, έρχεται ο πρώτος πελάτης με αγωνία στο βλέμμα και λέει «Τώρα που ξεκινάνε τα μελομακάρονα τι κάνουμε;». Και βλέπεις ότι αυτή η αγωνία είναι πραγματική, ότι είναι ήδη παραδομένος στην δύναμη που ο ίδιος τους έχει προσδώσει.

Η απόκριση μου είναι κάθε φορά η ίδια, να τους εξηγήσω την άποψή μου για την ύπαρξη όλου αυτού του παροξυσμού γύρω από το εν λόγω γλυκό. Η πρώτη φράση λοιπόν που λέω είναι «σιγά το γλυκό!». Εκεί έρχεται αντίδραση, επιχειρηματολογία και μία, όλο θέρμη, υποστήριξη του ιερού μελομακάρονου.

Και εξηγώ: «σιγά το γλυκό, αν το καλοσκεφτείς είναι ένα σιροπιασμένο μπισκότο με κανέλα και μπαχαρικά». Ως γλυκό καθαυτό, δεν έχει κάποια από τα οργανοληπτικά χαρακτηριστικά στην υφή του που προκαλούν έντονη απόλαυση. Όπως έχει για παράδειγμα ένα σουφλέ σοκολάτας με τον συνδυασμού του ζεστού κέικ με την ρευστή λάβα στο κέντρο του ή του παγωτού που από στερεό μετατρέπεται σε υγρό μόλις ακουμπήσει στην γλώσσα. Τέτοιες εναλλαγές και εκπλήξεις θα έλεγα στην υφή, μας εθίζουν ενισχύοντας την έκκριση ντοπαμίνης στον εγκέφαλο. Στο μελομακάρονο κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Οπότε η έντονη λαχτάρα μας, είναι εξ αιτίας του συμβολισμού του.

Τα μελομακάρονα κατ’ εξοχήν μας θυμίζουν Χριστούγεννα. Ευχάριστες μέρες διακοπών μαζί με την οικογένεια, όπου τα ετοιμάζαμε μαζί με τη μαμά ή την γιαγιά «για να μυρίσει» το σπίτι. Για να νιώσουμε ότι αυτές οι μέρες είναι ξεχωριστές, και μέσα από τις συνταγές που τις σηματοδοτούν. Πόσο νόημα έχει όμως αυτό όταν η κατανάλωση του ξεκινάει 1,5 μήνα πριν;

Και μαζί με την πώληση του, ξεκινάνε και τα αστεία περί μελομακάρονου. Τα social κατακλύζονται από memes όλα με κεντρικές ιδέες «άρχισε η εποχή του μελομακάρονου, δεν θα χωράμε από τις πόρτες τον Γενάρη» ή «πήγα στην κουζίνα για νερό και έφαγα 40 μελομακάρονα». Και σωρεία αστείων αλλά και άρθρων «μελομακάρονο ή κουραμπιές;» λες και είναι διαμάχη ΠΑΟΚ – Ολυμπιακός. Γιατί αυτό το δίπολο; Και μελομακάρονο και κουραμπιές και δίπλες και σοκολατένια Αγιοβασιλάκια και ότι άλλο θέλεις να φας!

Το μόνο αποτέλεσμα που έχουν αυτά τα «αστεία» είναι να μας κάνουν πλύση εγκεφάλου, να δεχόμαστε άκριτα ότι με τα μελομακάρονα αυτή είναι η συνθήκη. Να τα τρώμε πέντε -πέντε. Ότι αν τα δούμε δεν μπορούμε να αντισταθούμε. Το λέμε τόσο συχνά -για πλάκα ή μη- στον εαυτό μας, που το έχουμε πιστέψει ως αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα. Όπως γίνεται με τα «αστεία» για τη Δευτέρα. «Ωχ Δευτέρα πάλι, χάλια μέρα, πω πω θα πάω στη δουλειά» κτλ. Και μ’ αυτά και μ’ αυτά, από ένα χαζό αστείο, πολύς κόσμος ξεκινάει την εβδομάδα του στην καλύτερη άκεφος, γιατί απλά είναι Δευτέρα!

Το μελομακάρονο, είναι ένα γλυκό όπως όλα τα υπόλοιπα γλυκά που ξέρεις να τα διαχειρίζεσαι. Ναι, είναι φορτωμένο με μνήμες και συναίσθημα, και καλά κάνει! Όμως είναι απλώς ένα γλυκό. Ένα γλυκό που σου αρέσει και αγαπάς και μπορείς να σταθείς απέναντι του όπως όλα τα γλυκά που σου αρέσουν και αγαπάς. Μην του προσδίδεις δύναμη που δεν έχει και μην παραιτείσαι απέναντι του. Είναι Χριστούγεννα, και απλώς αντί για άλλα γλυκά, τρώγε μελομακάρονα αφού σου αρέσουν. Τόσο απλά και τόσο συνειδητά.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.